منابع پایان نامه ارشد درباره شخص ثالث، شرط داوری، شاخص قیمت مصرف کننده، مصرف کننده

دانلود پایان نامه

ذیل می باشد؛ کارت اعتباری284 کارت پول یا کارت هزینه285، کارت بدهی یا کارت برداشت286. 287
هزینه راه اندازی، برای هر بار راه اندازی کامل ،در صورت وجود، به طور معمول غیر قابل استرداد است. البته ممکن است تحت شرایط خاصی مثل، درخواست ارتقاء خدمات یا بسته ویژه به عنوان بخشی از هزینه خدمت جدید، قابل استرداد باشد(ضمیمه 2،بند 5/18) و (ضمیمه4، بند11). با این وجود هزینه های اعلامی ممکن است بر اساس نوع خدمات ارائه شده و کیفیت آنها متفاوت باشد. همچنین شرکت میزبان ممکن است از هزینه های خاصی چشم پوشی نماید و یا تخفیفاتی قائل شود. مسئله دیگر در مورد پرداخت هزینه ها در قرارداد میزبانی وب مقدار عوض قراردادی است که ممکن است با اخطار کتبی به کاربر افزایش یابد. این افزایش می تواند ناشی از دو مبنای جداگانه باشد؛ 1-افزایش ناشی از افزایش شاخص قیمت مصرف کننده 2-به صلاحدید و نظر شرکت میزبان، پس از انقضای مدت اولیه یا تجدید قرارداد بعدی ،که در جای خود به آن بیشتر می پردازیم.

4. مدت قرارداد (duration) و شرایط تمدید (Renewal)
معمولاً مدت این موافقتنامه از زمان آغاز قرارداد به مدت یکسال ادامه می یاشد که به طور اتوماتیک با همان شروط و تعهدات قبلی بدون احتیاج به اسناد بیشتری تجدید می شود مگر اینکه هر یک از طرفین، قرارداد را طبق شروط فسخ ذکر شده در قرارداد، فسخ نماید. (ضمیمه شماره 3 بند 1/c)
در برخی موارد نیز، شرکت، انقضا سرویس کاربر را از مدتی قبل (1 تا 3 ماه) از طریق پست الکترونیک به وی یادآوری می نماید. ولی مسئولیت اطلاع از زمان انقضاء سرویس و کنترل آنرا بر عهده کاربر می گذارد (ضمیمه 2، 5/16). در واقع حق فسخ طرفین، معایب ورود به یک قرارداد طولانی مدت را اصلاح می نماید. البته شرکت میزبان، حق تجدید نظر در مورد قیمتها را معمولاً برای خود در هر زمان از قرارداد حفظ می نماید. (ضمیمه 4، بند 7)
افزایش هزینه ها می تواند بر اساس شاخص تورم در هر زمانی در طول مدت قرارداد اولیه صورت پذیرد. در اغلب موارد هزینه ها در هر دوازده ماه، تنها یکبار تغییر می نماید و این در صورتی است که حداقل سی روز قبل اخطار کتبی به مشتری داده شده باشد. افزایش هزینه ها پس از انقضای مدت نیز باید از قبل به مشتری اطلاع داده شود. در هر صورت شرکت مسئولیتی در قبال نگهداری و ارائه اطلاعات و داده های کاربر، پس از تاریخ انقضاء نخواهد داشت. (ضمیمه 2، بند 20)

5. خدمات پشتیبانی (support services)
منظور از پشتیبانی ارائه خدمات فنی و انجام امور نگهداری و ارائه راهکار برای حل مشکلات وپشتیبانی فنی از فعالیتهای وب سایت کاربر است که به طور 24 ساعته از طریق تلفن یا اینترنت یا هر وسیله ارتباطی دیگر در تمام روزهای هفته توسط متخصصان با تجربه شرکت میزبان صورت پذیرد.
خدمات پشتیبانی می تواند در سندی جداگانه (ضمیمه 7) یا در همان سند تنظیم شود، اما در هر دو حالت هزینه این خدمات براساس ساعات روز علاوه بر هزینه های استاندارد خدمات میزبانی به طور جداگانه براساس جدول هزینه ها یا توافق طرفین، برای کاربر احتساب می شود(ضمیمه 2، بند15،2). خدمات پشتیبانی شرکت میزبان شامل پشتیبانی از خدمات و فن آوری های خاص خود شرکت است، و به مسائل مربوط به سرورهای میزبان، اتصال به اینترنت و سیاستهای شرکت میزبان محدود می شود. این خدمات معمولاً شامل نرم افزارهای شخص ثالث288 که از طریق اینترنت دانلود شده و یا از هر طریق دیگری به دست آمده است نمی شود.
اصولاً مفاد قراردادهای میزبانی ،کاربران را از نصب نرم افزارهای شخص ثالث بر روی سرورهای شرکت میزبان بدون اجازه کتبی منع می کند و در هر صورت شرکت میزبان اجازه خواهد داشت، این نرم افزار را غیر فعال نماید. چرا که ممکن است فعالیت تمام سیستم را مختل نماید و ارائه خدمات به مشتریان دیگر را نیز تحت تأثیر قرار دهد. اگر نرم افزار شخص ثالث بدون اجازه کتبی نصب شود، شرکت میزبان حق خواهد داشت قرارداد را به صورت یک طرفه فسخ نماید.289 (ضمیمه 5، بند 3 و 4/1)

مطلب مرتبط با این موضوع :  منابع مقاله درموردبهرام چوبین، اسدی طوسی

6. پشتیبانی داده ها و بازیابی (Back–up Data and Disaster Recovery)
طبق این بند از قرارداد میزبانی، شرکت میزبان متعهد می شود از وب سایت و داده های کاربر به صورت روزانه یا هفتگی نسخه پشتیبان تهیه نماید تا چنانچه داده های کاربر به هر علتی از بین رفت و یا کاربر مایل بود داده ها یا وب سایت خود را به محل دیگری انتقال دهد ،بتواند اطلاعات خود را بازیابی نماید.
با این حال اگر اطلاعات کاربر بر اثر حادثه ای که خارج از کنترل شرکت میزبان باشد معدوم شود ،شرکت مسئولیت نخواهد داشت. (ضمیمه 6) البته پشتیبانی داده ها، یک اقدام احتیاطی اضافی محسوب می شود و ممکن است هزینه این اقدام به طور جداگانه احتساب شود. (ضمیمه 4 ، بند 11) و (ضمیمه 2، بند 17) ( ضمیمه 5، بند9)

7. امنیت (security)
شرکت میزبان برای حفظ امنیت و کمک به جلوگیری از دسترسی غیر مجاز و حمله به وب سایت کاربران باید متعهد شود که از یک فایروال290 استفاده نماید. فایروال متشکل از یک برنامه یا دستگاه سخت افزاری است که با تمرکز بر روی شبکه و اتصالات اینترنت، تسهیلات لازم در جهت عدم دستیابی کاربران غیر مجاز به شبکه و یا کامپیوتر کاربر را ارائه می نماید.291 به منظور حصول اطمینان از کارایی فایروال، شرکت میزبان باید متعهد به ارتقا292، به روز رسانی293 و ارائه تست نفوذ294 در سراسر مدت قرارداد باشد.
در راستای حفظ امنیت شبکه، برای کاربران نیز مسئولیتها و تعهداتی پیش
بینی شده است؛ مثلاً کاربر باید متعهد شود که از شبکه میزبان برای احراز هویت کاربران دیگر یا اخلال در امنیت میزبان یا شبکه یا حساب کاربری295 دیگری استفاده نمی کند.کاربر نباید به طور عامدانه برای اضافه بار و یا از دسترس خارج شدن یک میزبان یا شبکه اقدام نماید (مثلاً با ارسال بمب پستی296).همچنین کاربر باید اسکریپت297ها و قالب298های خود را برای جلوگیری از بهره برداری اشخاص ثالث، به روز رسانی و امنیت آنها را حفظ کند. (ضمیمه 6)
با این حال شرکت میزبان مایل است مسئولیتهای خود را در مورد امنیت با درج شروطی در قرارداد به حداقل برساند. مثلاً کاربر مسئول حفظ امنیت حساب کاربری خودش یا هر گونه سوء استفاده از آن است. (ضمیمه 5،بند 8) و (ضمیمه2،بند6)

8. محتوی کاربر (client content)
طبق این بند از موافقنامه، کاربر مسئولیت تمام مطالبی است که در وب سایت خود ارائه می دهد و جبران هرگونه خسارت ناشی از آن را می پذیرد. علاوه بر این شرکت میزبان عدم مسئولیت خود نسبت به هرگونه نقض کپی رایت و علامت تجاری یا هر گونه حقوق مالکیتی دیگر را اعلام می دارد و حق نظارت و حذف هر محتوایی که مضر، توهین آمیز یا ناقض این موافقنامه یا هر قانون دیگری باشد را، به صلاحدید خود محفوظ می دارد. همچنین شرکت میزبان حق فسخ و تعلیق را نیز دارد. (ضمیه 6، بند10) ، (ضمیمه 5، بند 1) و (ضمیمه 2، بند 10) و (ضمیمه 1، ب /2)

9. خاتمه (Termination)
ترتیبات فسخ قرارداد ممکن است به صورت یک بند جداگانه یا در ضمن شروط دیگر ذکر شود. قرارداد میزبانی مثل هر قرارداد دیگری قابل فسخ است، لیکن باید در مدت متعارفی(60 یا 90 روز قبل) به وسیله اخطار کتبی به طرف دیگر اعلام شود. وجود این زمان به شرکت میزبان اجازه می دهد تا منابع خود را برنامه ریزی نماید و کاربر نیز زمان کافی برای انتقال داده هایش به شرکت میزبان دیگری را در اختیار دارد.(ضمیمه 4، بند 8) و (ضمیمه 3، بند9)
اگر یکی از طرفین هر یک از مفاد قرارداد را نقض کند برای طرف دیگر حق فسخ ایجاد می گردد در این مورد مدت متعارف اخطار کتبی، می تواند کمتر باشد. به طور مثال 10 روز کاری قبل از فسخ اعلام شود.با این وجود بعضی از مفاد قرارداد، اجازه فسخ فوری را به شرکت میزبان می دهد. مثل: استفاده کاربر از وب سایت برای اهداف غیر قانونی، نقض قانون توسط محتوای کاربر یا نصب بدون اجازه نرم افزار شخص ثالث.299(ضمیمه5، بند3)

مطلب مرتبط با این موضوع :  منابع پایان نامه ارشد دربارهمطالبه خسارت، شخص ثالث، فضای مجازی، نقض حقوق

10. دسترسی کاربران (client Access)
معمولاً شرکت میزبان به کاربر اجازه می دهد تا به داده هایش توسط یک رمز عبور تعیین شده توسط مشتری ،دسترسی داشته باشد و در صورت لزوم آنها در تغییر دهد. این دسترسی می تواند توسط فایروال یا ارجاع دهنده ایمن دیگری صورت پذیرد. (ضمیمه 4، بند4، 5/6و 4) در این مورد لازم به ذکر است که سطح دسترسی به دو صورت در این قرارداد ذکر می شود که هردو مورد از تعهدات میزبان است. یکی سطح دسترسی مشتری شرکت میزبان به وب سایت خودش ،برای تغییر داده ها است که منظور این بند است. مورد دیگر سطح دسترسی کاربر یا مشتری سایت راه اندازی شده توسط مشتری شرکت میزبان است. در واقع منظور و هدف اصلی مشتری شرکت میزبان از راه اندازی وب سایت همین در دسترس بودن اطلاعاتش به صورت آنلاین و همیشگی ،توسط کاربران هدف وب سایتش است.

11. محرمانگی (confidentiality)
شرکت میزبان متعهد می شود که پایبند به حفظ حریم خصوصی کاربر است و اطلاعات محرمانه وی را برای شخص ثالث فاش نمی کند (ضمیمه 1، بند الف/1 و ضمیمه 2، بند 6،6) بدین منظور بهتر است کاربر اطلاعات محرمانه خود را برای میزبان معین سازد . به طور معمول این اطلاعات محرمانه اند:
برنامه های کاربر برای وب سایتش، مشخصات وب سایت و برنامه های توسعه آن، مفاهیم اعلام نشده وب سایت، اسرار تجاری کاربر، اطلاعات به دست آمده از ارائه خدمات زمانی که وب سایت در حال فعالیت است مثل هویت، اطلاعات تماس، اطلاعات کارت های اعتباری مشتریان کاربر، تعداد کاربران، و بازدیدکنندگان وب سایت کاربر. البته اطلاعاتی که عموم مردم از آن آگاهند محرمانه محسوب نمی شود. علاوه براین شرکت میزبان حق دارد در صورت دریافت حکم قضایی یا اداری معتبر که منجر به افشای تمام یا بخشی از اطلاعات محرمانه کاربر شود، این اطلاعات را در اختیار مقام صالح قرار دهد. (ضمیمه 6، بند9) ، ( ضمیمه 1، ذیل قرارداد)

12. مرجع رسیدگی
هنگامی که یک دعوی بین المللی مطرح می شود قاضی با دو مسئله اساسی تعیین صلاحیت بین المللی دادگاه و انتخاب قانون حاکم بر دعوی مواجه است. حل مسئله صلاحیت دادگاه مقدم برحل مساله تعارض قوانین است.در حقوق ایران و با فرض مطرح شدن دعوی در دادگاه ایران، قاضی ایران در مقام تعیین صلاحیت بین المللی دادگاه به ماده”971 ق.م.” که یک قاعده حل تعارض دادگاههاست ،مراجعه می نماید و چون ماده مزبور قاضی ایرانی را به طرف اجرای قواعد صلاحیت ملی کشور مقر دادگاه دلالت می دهد و این مقررات در مواد”11 تا 25 ق.آ.د.م” پیش بینی شده است و از طرف دیگر دعوی مربوط به اموال فکری یک دعوی منقول می باشد لذا تعیین صلاحیت بین المللی دادگاه براساس ماده 11 قانون مزبور صورت خواهد گرفت.
به این جهت که قراردادهای میزبانی ،قرارداد تجاری بین المللی هستند، درج شرط داوری ضمن قرارداد یا به صورت قرارداد جداگانه مسائل جدیدی را بوجود می آورد و این توافق به عنوان بخشی از قرارداد اصلی لازم الرعایه خواهد بود. در داوری بین المللی مسائل مربوط به خود داوری جدای از ماهیت دعوی
و قانون حاکم بر آن است که هر کدام تابع قانون مربوطه می باشند. درحقوق ایران ارجاع به داوری در قراردادهایی که یک طرف آن سازمان دولتی باشد به خاطر محدودیت هایی که در اصل 139 قانون اساسی برقرار شده عملا امکان ندارد. همانطور که اشاره شد می توان بجای رسیدگی اختلاف در محاکم ،شرط داوری در قرارداد منظور کرد ولی چنانچه اتخاذ این شیوه منجر به حل و فصل اختلاف نشد یا اصلا توافقی در مورد داوری وجود نداشت، طرفین ناگزیرند اختلاف را از طریق دادگاه پیگیری کنند.
در ایران عموماً شرکت های میزبان مایل اند که موضوع ابتدا در شرکت مطرح شود و در صورت عدم حصول نتیجه، موضوع به شورای انتظامی سازمان نظام صنفی مربوطه ارجاع و مورد رسیدگی قرار گیرد، ضمناً طرفین

دیدگاهتان را بنویسید