پایان نامه درباره باستانشناسی، جنوب ایران، استان فارس، حاجی آباد

دستافزارهای شاخص پارینهسنگی میانی که از این غار یافت شده عبارت‌اند از: خراشندههای همگرا، خراشندهها و کنگره‌دارها (Rosenberg 1985).
5-33-3- مرودشت:
در تابستان 1978 مایکل روزنبرگ بررسی باستانشناسی پارینهسنگی در دشت مرودشت انجام داد که طی آن 29 پناهگاه و 327 مکان روباز ثبت شد؛ که بعضی منطقهها تنها تک یافته داشتند ولی برخی دارای مجموعههای بزرگ سنگ و سفال بودند.
طی بررسی مشترک ایران و آلمان در سال 1384 (2005) در استان فارس و در درهی رود سیوند در نزدیکی روستای حاجی آباد، غاری کشف شد که به نظر دست‌نخورده میآمد، یافتههای سطحی در این منطقه نشان‌دهنده‌ی ویژگیهای پارینهسنگی میانی است (Conard et al. 2006).
5-33-4- ارسنجان:
ارسنجان منطقه‌ای وسیع برای استقرار پارینه‌سنگی میانی در کوه‌های زاگرس و جنوب ایران است. بررسی روشمند هیئت ژاپنی دانشگاه توکیو به سرپرستی ایکیدا در 1977 به مدت دو ماه در دشت ارسنجان منجر به شناسایی 196 (144 غار و پناهگاه، 21 محوطه‌ی باز، 31 تپه) مکان باستانی شد که 165 مکان مشخصاً مربوط به دوران‌های مختلف پارینه‌سنگی بود که شامل غار، پناهگاه صخره‌ای و محوطه‌های روباز بود (Ikeda 1979). در این میان، در 55 غار و پناهگاه و 4 محوطه‌ی باز، تراشههای متعلق به پارینه‌سنگی میانی کشف شد که عمدتاً شامل تیزه های موستری، تراشه‌های لوالوا، سنگ‌مادرهای بزرگ، خراشندههای انتهایی و جانبی بود.
محوطه‌های روباز در نزدیکی کوهپایههای شمال شرقی کوه خون قرار داشتند و دست افزار‌های به دست آمده از آن‌ها شامل تیزههای شبه لوالوا262، تراشه‌های لوالوا و غیر لوالوا، ابزارهای سنگین مثل خراشندههای شیبدار263 و خراشندههای انتهایی بزرگ بودند.
از میان محوطه‌های غاری و پناهگاهی مهم‌ترین آن‌ها K9-5 و A5-3 (تنگ اشکن) است. اولی در دامنهی جنوب غربی کوه سیاه قرار دارد. عمق آن 15 متر و عرض دهانه 40 متر و به سمت جنوب غرب بوده و دید خوبی به دشت چهاردرهی سرآباد دارد. 430 دستساختهی سنگی از سطح آن جمعآوری شد که بیشتر آن‌ها ویژگی‌های پارینه‌سنگی میانی را نشان می‌دادند و شامل: تیزههای موستری، خراشندههای بیشکل264 ، خراشندههای گرد و خراشندههای انتهایی بر تراشه‌های شعاعی و لوالوا بودند؛ از دیگر ابزارهای این غار سنگ‌مادرهای تیغه، قطعات دورویه و خراشندههای انتهایی بود. تنگ اشکن یکی از مجموعه غارهایی است که در دامنهی غربی کوه دل‌نشین قرار دارد. این غار 42 متر عرض، 20 متر ارتفاع و 28 متر عمق دارد. دهانه آن به سمت جنوب غرب بوده و دید خوبی به دشتهای اطراف دارد. حدود 572 دستساخته سنگی از سطح غار جمعآوری شد. مجموعه دستافزارهای غار نشان میدهد که این غار مرتبا و طی دورانهای مختلف، از پارینه‌سنگی میانی تا پیش نوسنگی مسکونی بودهاست. بیشتر دستافزارها بر روی تراشههای شعاعی سا
]]>

Leave a Reply

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *