دانلود پایان نامه با موضوع سیستم اطلاعاتی، حمل و نقل، تجارت الکترونیک، تجارت الکترونیکی

اگر در یک سیستم حقوقی قانونگذار تعریف خاصی از زمان و مکان ارسال و دریافت پیام نداشته باشد زمان و مکان فنی ارسال و دریافت پیام تعیین کننده خواهد بود. اما در برخی از قوانین، به دلیل متعدد ضوابط خاصی در خصوص زمان و مکان ارسال و دریافت پیام مطرح شده که کاملاً با مفهوم فنی آن انطباق ندارد. چنانکه دیدیم برخی از قوانین تجارت الکترونیکی، به منظور اجتناب از دشواریهای تعیین مکان، محل فعالیت تجاری یا اقامتگاه ارسال کننده و مخاطب را مکان «ارسال» و «دریافت» پیام دانسته اند، اعم از اینکه سرویس دهنده یا گیرنده در آن مکان باشد یا نباشد. در خصوص زمان ارسال ضابطه عمومی قوانین «ورود پیام به سیستم خارج از کنترل ارسال کننده» می باشد که تعبیر دیگری از مفهوم فنی ارسال قطعی و غیر قابل برگشت پیام است. قاعده زمان دریافت نیز «ورود پیام به سیستم خارج از کنترل ارسال کننده» باشد، پیام الکترونیکی در زمان و مکانی ارسال می شود که شرایط زیر جمع می شوند:
– اتصال سرویس دهنده پست الکترونیکی به شبکه اینترنت (معمولاً این اتصال به نحو دائمی برقرار است)؛
– اتصال کاربر به سرویس دهنده خود، در شرایطی که کاربر از خدمات موسسات تخصصی به منظور دسترسی به سرویس پست الکترونیکی استفاده می کند و خود نرم افزار یا سخت افزار سرویس دهنده را در اختیار ندارد؛
– انتخاب گزینه ارسال؛
– ورود پیام به اولین سیستم میانی.
به دلیل وجود شیوه های مختلفی ه در نحوه ارسال پیام وجود دارد، شروط دوم و سوم می توانند مقدم یا موخر بر یکدیگر باشند. یعنی احتمال دارد که ارسال کننده قبل از اتصال به شبکه نامه خود را نوشته و گزینه ارسال را انتخاب کند، سپس به شبکه متصل شود یا در آغاز به شبکه متصل شده، سپس نامه خود را ارسال کند. این تقدم و تاخر تاثیری در روند ارسال پیام ندارد. با جمع آمدن سه شرط نخست پیام از رایانه کاربر خارج شده، وارد سیستم های میانی می شود تا از آن طریق به سوی مقصد رهسپار شود. این سیستم ها خارج از کنترل ارسال کننده بوده، لذا ورود پیام به اولین سیستم میانی ضابطه ارسال پیام ار محقق می کند. در خصوص دریافت پیام نیز چنانکه می دانیم وظیفه یکی از سرویس دهنده های پست الکترونیکی نگهداری از صندوق پستی اشخاص است. این سرویس دهنده نامه های وصولی کاربران را در صندوق های آنها قرار می دهد تا هر زمان که کاربر خواست بتواند پس از اتصال به سرویس دهنده مذکور نامه های خود را از صندوق پستی مربوطه اش دریافت کند. این وضعیت قابل قیاس با در اختیار داشتن یک صندوق پستی است، اداره پست نامه های ورودی اشخاص را در صندوق های آنها قرار می دهد تا دارنده صندوق، هر زمان که بخواهد، پس از مراجعه به اداره پست و با استفاده از کلیدی که در اختیار او گذاشته شده است نامه های ورودی را از صندوق خود بردارد. در صورتی که «ورود پیام به سیستم اطلاعاتی مقصد» ضابطه زمان دریافت باشد، از آنجا که کنترل دارنده صندوق بر محتویات آن مفروض تلقی می شود لحظه پردازش پیام توسط سرویس دهنده و قرار گیری پیام در داخل صندوق، لحظه دریافت پیام محسوب شود. زیرا از این لحظه که پیام وارد سیستم اطلاعاتی مقصد شده و «در دسترس مخاطب» قرار دارد. اقداماتی که کاربر برای اتصال به سرویس دهنده و دریافت نامه انجام می دهد، که می تواند کم و بیش طولانی باشد، قابل قیاس با اقداماتی است که اشخاص در محیط غیر الکترونیکی برای مراجعه به اداره پست و گشودن صندوق خود انجام می دهند. چنانچه «بازیافت یا دانلود شدن» پیام ملاک دریافت آن باشد، صرف پردازش و ورود پیام به صندوق مخاطب، دریافت تلقی نشده و لحظه دانلود شدن پیام، لحظه دریافت آن خواهد بود.105 دکترین در حقوق برخی از کشور ها به اعمال ضابطه «بازیافت» باور دارد منتهای مراتب در تعیین لحظه بازیافت یا دانلود شدن پیام، اعمال دکترین «زمان مورد انتظار» را محتمل می داند. یعنی زمانی که انتظار می رود مخاطب صندوق خود را بررسی کند این زمان حسب تجاری بودن یا نبودن پیام های ارسالی متفاوت است. انتظار متعارف آن است که پیام های یک صندوق حرفه ای روزانه بازیافت شود. بر عکس از غیر حرفه ای ها صرفاً انتظار می رود که در فواصل معین صندوق خود را بگشایند. اگر اشخاص به دلایلی نمی تواند تا مدتی محتویات صندوق خود را بررسی کنند لازم است که این موضوع را به اطلاع ارسال کنندگان احتمالی پیام برسانند، در غیر این صورت پیام قبولی ارسال شده پس از انقضاء مدت معقول موثر تلقی می شود. در واقع مطابق این نظریه با ورود پیام به صندوق پستی به معنای رسیدن پیام به مقصد نیست بلکه در این وضعیت پیام در جریان انتقال تلقی شده و هنوز تحت مسئولیت ارسال کننده می باشد. اما دانلود شدن پیام به معنای وصول آن به مقصد است.106
مطابق یک نظر، در تعیین زمان دریافت باید میان حالتی که کاربر به شبکه متصل است و وضعیتی که به شبکه مرتبط نیست، تفکیک قائل شد. در حالت نخست، لحظه «دریافت» لحظه ورود پیام به صندوق پستی کاربر و در حالت دوم لحظه «دریافت» ، لحظه انتقال پیام به رایانه کاربر است. این نظریه چنین توجیه می شود که: «… در صورت استفاده کاربر از سیستم پست الکترونیکی در وضعیت خط روشن107 یا به اصطلاح اینترنی، در واقع کاربر مستقیماً به صندوق پستی خود در مرکز خدمات رسان پست الکترونیکی مرتبط بوده و می تواند مرسوله های پستی را بازبینی کند.
در این صورت روشن است که موقعیت زمانی «دریافت» هنگامی است که داده پیام حاوی قبولی، به صندوق پستی کابر در مرکز خدمات رسان پست الکترونیکی وی می رسد. زیر مرسوله های الکترونیکی در این موقعیت در اختیار کاربر قرار می گیرد و در چنین موقعیتی است که کاربر امکان هرگونه تصرف و استفاده ار آن ها را دارد. اما در صورتی که سیستم پست الکترونیک کاربر بر اساس وضعیت خط خاموش تنظیم شده باشد، مرسوله ای که در اختیار کاربر نیست و امکان بازبینی آن ها ندارد اگر چه مرسوله های مزبور برای کاربر قابل دستیابی است. از این رو برای تحقق «دریافت» در وضعیت خط خاموش، رایانه کاربر باید ابتدا خط ارتباطی با مرکز خدمات رسان پست الکترونیکی را روشن کند پس از برقراری ارتباط، مرسوله های پستی متعلق به کاربر، از مرکز مزبور به رایانه وی منتقل می شود. در این موقعیت است که کاربر می تواند داده پیام های رسیده را بازبینی نماید…»108
به نظر می رسد که از دیدگاه نویسنده، ضابطه زمان دریافت «در دسترس و در اختیار قرار گرفتن داده پیام» باشد. منتهای مراتب در وضعیت اتصال به شبکه گویا که پیام در اختیار کاربر است. لذا صرف ورود به صندوق پستی در تحقق مفهوم «دریافت» کفایت می کند. اما در وضعیت خط خاموش یا برون خط109، زمان انتقال پیام به رایانه کاربر ملاک خواهد بود.
این سخن مانند آن است که در پست عادی بگوییم، چنانچه شخص در مجاورت صندوق پستی خود قرار داشته باشد، صرف ورود نامه به صندوق «دریافت» محسوب می شود، ولی اگر هنوز از مقر خود به سوی اداره پست حرکت نکرده باشد، برداشتن نامه از صندوق ملاک دریافت است. اما، باید دقت کرد که اختلاف میان این دو حالت، هم در پست عادی و هم در پست الکترونیکی، اختلافی کمی است نه کیفی؛ لذا قابلیت توجیه دو ملاک مختلف را ندارد. اگر ملاک «سهل الوصول بودن دسترسی» است و در وضعیت اتصال به شبکه «ورود پیام به صندوق» لحظه دریافت محسوب می شود. در وضعیت عدم اتصال به شبکه نیز «سهل الوصول شدن دسترسی» یعنی لحظه اتصال به شبکه با فرض استقرار پیام در صندوق پستی باید ضابطه دریافت باشد. زیرا، در این حالت کاربر در موقعیت پیپشین قرار می گیرد که صرف ورود پیام به صندوق ملاک دریافت بود و دلیلی برای گزینش ضابطه دیگر، یعنی انتقال پیام به رایانه کاربر، وجود ندارد.
در واقع باید در تعیین ضابطه دریافت میان ملاک « سلطه فرضی شخصی بر فضای صندوق» و «سلطه فیزیکی و عینی او بر نامه خود» یکدل شد. اگر دیدگاه نخست برگزیده شود، صرف ورود پیام به صندوق، هم در پست عادی و هم در پست الکترونیکی، در تحقق مفهوم دریافت کفایت می کند. زیرا کاربر صندوق پستی خود را به عنوان فضایی که بر آن کنترل و اقتضا دارد، معرفی می کند و مشکلات احتمالی او در دسترسی به صندوق پستی نباید بر ارسال کننده نامه تحمیل شود. اما با گزینش دیدگاه دوم، برداشتن نامه از صندوق پستی در پست عادی و دانلود پیام در پست الکترونیکی ملاک دریافت خواهد بود.
در گزینش میان یکی از این دو ملاک، ملاک «سلطه فرضی» مناسب تر به نظر می رسد. زیرا، با معرفی یک صندوق پستی، دارنده فضای صندوق را به این عنوان که بر آن سلطه دارد معرفی می کند. اگر به طور متعارف دسترسی به صندوق امری نادر و احتمالی بود، انتخاب ملاک دوم منطقی می نمود ولی واقعیت آن است که در بسیاری از موارد کاربر می تواند به صندوق خود دسترسی داشته باشد. علاوه بر این، با اعمال ملاک دوم اثبات و تعیین لحظه انتقال پیام به رایانه کاربر دشوار است و محاکم را از اعمال فرضهای دیگر، مانند دکترین زمان مورد انتظار در حقوق انگلیس، ناگزیر می کند. شاید به همین دلیل است که قوانین تجارت الکترونیکی، از جمله قانون تجارت الکترونیکی ایران، در مواردی که شخص مخاطب سیستم اطلاعاتی معینی را برای تحقق مفهوم دریافت کافی دانسته اند و ضابطه بازیافت پیام یا انتقال آن به رایانه کاربر را ویژه حالتی می دانند که علیرغم تعیین سیستم اطلاعاتی توسط مخاطب، پیام به سیستم دیگری ارسال شده باشد.
در سرویس وب نیز قاعده زمان و مکان ارسال و دریافت پیام مانند پست الکترونیکی است هنگامی که کاربر آدرس سایت مورد نظر خود را در نوار آدرس رایانه تایپ می کند. اتصال میان رایانه کاربر و رایانه سرویس دهنده سایت برقرار می شود. رایانه مذکور اطلاعات درخواستی کاربر را از طریق سیستم های میانی برای او ارسال می کند. در اینجا نیز زمان و مکان ارسال پیام، زمان و مکان ورود پیام به اولین سیستم میانی است و زمان و مکان دریافت پیام زمان و مکان ورود پیام به سیستم مخاطب خواهد بود. بر خلاف آنچه تصور می شود در سرویس وب و پست الکترونیکی زمان و مکان عینی و واقعی ارسال و دریافت پیام وجود دارد. منتهای مراتب در حالی که امکان ثبت زمان ارسال و دریافت پیام با استف اده از سیستم مهر زمانی وجود دارد تعیین مکان تبادل پیام دشوار و در عمل ناممکن است. زیرا پیام در مکانی ارسال و دریافت می شود که سرویس دهنده ها در آنجا قرار دارند و این مکان به سادگی تغییر پیدا می کند.
مبحث سوم: مفهوم و ماهیت حقوقی قرارداد حمل و نقل
گفتار اول: مفهوم قرارداد حمل و نقل
در دنیای امروز، بازرگانی داخلی و خارجی با تنظیم قراردادهای تجارتی صورت می گیرد که از دیدگاه حقوق تجارت دارای اهمیت است، لیکن در قانون تجارت ایران مصوب سال 1311 مبحث خاصی در خصوص قراردادهای تجارتی وجود ندارد و تنها قانونگذار موادی راجع به قراردادهای حمل و نقل، دلالی و حق العمل کاری را پیش بینی نموده که می توان قراردادهای دیگری از جمله عملیات بورس و اوراق بهادار، رهن تجارتی، بیمه، ضمان تجارتی و بانکداری بالاخص قراردادهای احصاء شده در قانون عملیات بانکی بدون ربا مصوب هشتم شهریور ماه 1362 مانند مضاربه، جعاله، مزارعه، مساقات، مشارکت حقوقی، مشارکت مدنی، سرمایه گذاری]]>

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *